اگر شعر بنده ای دربار عشق را نخوانده اید میتوانید از طریق این لینک بخوانید  بنده ای دربار عشق | شعر عرفانی از داکتر صالحه واهب واصل

شعر «بهشت آغوش مادر» از داکتر صالحه واهب واصل بازتاب مهر بی پايان مادر، دلتنگی فرزند و اندوه فراق است. در اين سروده شاعر با زبانی سرشار از احساس، مقام والای مادر، خاطره های شيرين زندگی و جای خالی او را با تصوير های شاعرانه بيان ميکند.

بهشت آغوش مادر

مادر ترا ز پنجرهٔ دیده منگرم
شام، آن غروب کز نفست چیده منگرم
تا صورت ترا به دلم نقش بسته ام
دل از هرآنچه صورت دنیاست شسته ام
آزی که بهر دیدن تو دارد این دلم
چون نیستی غم است ز هر لحظه حاصلم
تو زنده کردی جان من ای مادر از دمت
امروز نیست در تن من غیر ماتمت
آغوش تو بهشتم و مهد سعادتم
بوده ست و بیشتر ز گذشته ست حاجتم
روی تو بود قشنگ ترین منظر جهان
ب تو همه مناظر دنیاست بی نشان
مادر تو چون فرشته به سوی خدا شدی
تنها گذاشتی واهب و از وی جدا شدی
بیشک غمت به دیدهٔ من خون نشانده است
مهرت اما به دل اثر عشق مانده است

داکترصالحه واهب واصل

برگرفته از کتاب «عشق» — مجموعه دهم غزليات

۱۲-۰۲-۲۰۲۴

هالند