Sub-Total: €0.00
(دین چیست؟ (بخش نزدهم
اگر بخش هجدهم را نخوانده اید میتوانید از طریق این لینک بخوانید دین چیست؟ (بخش هجدهم)
چرا ۹۹ اسم خداوند در قرآن مردانه است. یک یک معلوات خصوصی و ضروریست که در اخیر این مقاله خواستم بگنجانم.
این سوالیست که اکثر مردم خصوصاً خانم ها آنرا مطرح می سازند. بعد از تحقیقا زیاد دریافتم که در قرآن و سنت اسلامی، خداوند با استفاده از اسما و صفات مختلفی توصیف شده است. بسیاری از این نام ها، به طور سنتی، به صورت مذکر (مردانه) آمده اند. این خصوصیات به طور خاص در «أسماء الحسنى» (نام های نیکوی خداوند) که به 99 نام مشهور هستند، مشاهده می شود. این اسما به زبان عربی، که در قرآن استفاده شده، دارای جنسیت های نحوی خاص هستند که به زبان عربی مربوط می شود و نه به خصوصیاتی واقعی خداوند.
دلایل و توضیحات
- زبان عربی و جنسیت نحوی:
جنسیت نحوی: در زبان عربی، تمام اسما به صورت مذکر یا مؤنث نحوی طبقه بندی می شوند، که این به خصوصیاتی واقعی اشیاء یا مفاهیم مربوط نمی شود بلکه بخشی از ساختار زبان است. به این معنی که کلمات به صورت های نحوی متفاوتی در زبان عربی وجود دارند، حتی اگر مفاهیم آنها جنسیت واقعی نداشته باشند.
- خصوصیاتی الهی:
فراستگی جنسیت: در اسلام، خداوند به عنوان موجودی فراتر از جنسیت و خصوصیاتی انسانی توصیف می شود. اسمای خداوند و صفات او به معنای واقعی کلمه نمی توانند محدود به جنسیت مردانه یا زنانه شوند. این نام ها به منظور توصیف خصوصیاتی بی نهایت و کامل خداوند به کار می روند و جنسیت نحوی آنها به معنی واقعی آن نیست.
- سنت اسلامی و فهم تاریخی:
پذیرش سنتی: سنت اسلامی، به ویژه در دورههای اولیه، به طور کلی از خصوصیاتی مردانه برای توصیف خداوند استفاده کرده است، که به احتمال زیاد به دلیل ساختار زبانی و فرهنگی عربستان پیش از اسلام بوده است. این استفاده به صورت سنتی پذیرفته شده و در متون دینی حفظ شده است.
- توضیح در قرآن:
آیات قرآن: در قرآن کریم، خداوند با نامهای مختلفی مانند “الرحمن” (بخشنده)، “الرحیم” (مهربان)، “القدوس” (پاک)، “الملك” (پادشاه) و دیگر نامها توصیف شده است. این نامها خصوصیاتی خداوند را توصیف می کنند و به طور خاص به جنسیت مرتبط نیستند.
- تأثیر بر دیدگاه های فلسفی و کلامی:
تفاسیر و تقاسیری مختلف: در تقاسیری اسلامی و کلامی، بسیاری از علمای مسلمان به وضوح بیان کردهاند که نامها و صفات الهی باید در چارچوبی غیرجنسیتی و فراتر از خصوصیاتی انسانی در نظر گرفته شوند. خداوند در اسلام به عنوان موجودی بینظیر و بینهایت معرفی شده که نمی توان آن را به خصوصیاتی انسانی محدود کرد.
نامهای خداوند در قرآن که به صورت مذکر آمدهاند، بیشتر به دلیل ساختار نحوی زبان عربی هستند تا به معنی واقعی خصوصیاتی جنسیتی. در اسلام، خداوند به عنوان موجودی فراتر از جنسیت و خصوصیاتی انسانی توصیف می شود و جنسیت نحوی نامها نمی تواند به معنی واقعی خصوصیاتی الهی باشد. در نتیجه، این خصوصیاتی نحوی بیشتر به زبان و فرهنگ مربوط می شوند تا به ماهیت واقعی خداوند.