آیینه | شعر عاشقانه از داکتر صالحه واهب واصل

اگر شعر اقرارعجز را نخوانده اید میتوانید از طریق این لینک بخوانید  اقرار عجز | شعر عاشقانه از داکتر صالحه واهب واصل

شعر «آیینه» از داکتر صالحه واهب واصل سروده ای عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از مهر پایدار، دلدادگی، جمال یار و تاثیر عمیق عشق بر دل و جان سخن میگوید و تصویر هایی از آیینه، دریا، آتش عشق و دیدار معشوق می آفریند.

آیینه¬

صد جفا کرده اگر پــاره کنی ســـینۀ ما
مهر تو بـاز بـورزد دل بی کـــــینۀ ما

پاک گردد زفلک گر رقــم مهر و مهـــش
نرودعکــس جمال تو ازآیینــۀ مــا

قطره¬ یی بیش نیم؛ باز گشا آغوشت
ایکه بحری! به برت گیرتو گنجینۀ ما

گه¬ء افشاندن خون آمده ازچشم رقیب
آنکه پر کرده دل ازکینه¬ ی دیرینۀ ما

آتشِ عشقِ تو زد رخنه به¬ ملکِ دلِ من
کین همه بوی کباب خاسته از سینــۀ مـا

یارب این نغمۀ جانـسوزکی پرداخت، که عود
شرر افروخته درجامه¬ ی پشـمینۀ ما

هوش نایـد به سر «واهِب» مدهــوش دگر
کوست سرمست ز دیدارکِ دوشینۀ ما

16-11-2008

داکترصالحه واهب واصل

برگرفته از مجموعه شعری «مروارید گمشده»

هالند

Leave a Comment